Tynk jest zwykle stosowany na zewnętrznych i wewnętrznych powierzchniach ceglanych ścian w celu ochrony cegieł (lub innego materiału, z którego wykonane są ściany) przed wpływami atmosferycznymi i środowiskowymi.
Stosowany tynk zazwyczaj składa się z minerałów, krzemianów i węglanów oraz oczywiście wody. Jest on mieszany z wodą, a następnie nakładany na ścianę, gdzie wysycha i twardnieje.
Produktem końcowym jest solidna bryła, która powinna zachować swój kształt przez długi czas. Jednak sam proces tynkowania i dokładny skład masy tynkarskiej mogą mieć duży wpływ na trwałość i wytrzymałość tynku.
Poniższy przykład pomiaru pokazuje analizę uszkodzeń tynku gipsowego, który wykazał pęknięcia i uszkodzenia strukturalne po cyklu letnio-zimowym.
Producent założył, że aplikacja nie została przeprowadzona prawidłowo i porównał uszkodzony fragment ścianki za pomocą analizy termograwimetrycznej (TGA). analizy termograwimetrycznej (TGA) z próbką referencyjną, która nie wykazywała pęknięć po cyklach ogrzewania i chłodzenia.
Pomiar pokazuje, że zawartość węgla i substancji organicznych w „złych” próbkach (krzywa ciemnoniebieska i jasnoniebieska) jest prawie identyczna jak w próbkach referencyjnych (krzywa czerwona i fioletowa).
Procentowa utrata masy w zakresie około 500 °C wykazuje ten sam poziom 2% utraty masy. Istnieje jednak znacząca różnica w etapie utraty masy około 800 °C – 900 °C, gdzie zawarte węglany uwalniają dwutlenek węgla.
Próbki referencyjne wykazują utratę masy około 30% z powodu uwolnionego CO2, podczas gdy próbki ze ściany z pęknięciami wykazują jedynie 11% i 13% utraty masy. Wskazuje to, że tynk na ścianie, która miała wady strukturalne, ma znacznie niższą zawartość węglanów niż powinien, co sugeruje, że mieszanie tynku zostało faktycznie przeprowadzone nieprawidłowo.
Co ciekawe, istnieje również różnica w zawartości węglanu między zachodnią (pogodową) a wschodnią stroną budynku.
